Ρίχνοντας μια ματιά στο αρχείο των τελευταίων μηνών αυτού του blog δεν μπορώ παρά να φτάσω στο συμπέρασμα ότι το 80% των αναρτήσεων είναι για την πανδημία του κορονοϊού. Τα υπόλοιπα είναι Μυστηριακές Οντότητες και διάφορα άλλα θέματα.

Αυτό, για εμένα, δείχνει όχι μόνο πόσο έχει επηρεάσει εμένα η κατάσταση με την πανδημία αλλά πόσο μάς έχει επηρεάσει όλους. Και αναφέρομαι κυρίως στην πολιτική κατάσταση και λιγότερο στην υγειονομική, γιατί η πρώτη μού φαίνεται πολύ σοβαρότερη από τη δεύτερη.

Δε θέλω όμως αυτό να είναι, αποκλειστικά και μόνο, ένα anti-Covid blog. Είναι το προσωπικό μου blog, όπου γράφω σκέψεις, παρατηρήσεις, ιδέες – οτιδήποτε μπορεί να έρθει στο μυαλό μου και κρίνω πως είναι αξιοσημείωτο ή έχει νόημα να το διαβάσει κάποιος άλλος.

Η κατάσταση με τον Covid είναι ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν πολύ, τελευταία, αλλά δεν είναι το μοναδικό πράγμα που με απασχολεί. Και σκέφτομαι, στο εξής, να προσπαθήσω να βάζω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα περισσότερη θεματολογία που δεν έχει σχέση με Covid. Λέω ότι θα προσπαθήσω γιατί δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω: Πολλές φορές τυχαίνουν πράγματα τα οποία θεωρείς σημαντικά, ότι πρέπει να τα γράψεις, ότι πρέπει να διαβαστούν, και αυτό έχει ως συνέπεια να παραμερίζονται άλλα πράγματα, να μη γράφονται ποτέ, τα οποία σου φαίνονται «δευτερεύοντα».

Όμως και τα δευτερεύοντα πράγματα έχουν ενδιαφέρον. Δεν μπορεί συνέχεια να προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο, όπως λένε (αφόρητο κλισέ, το ξέρω!) σε κάτι μυθιστορήματα. Οπότε, τώρα θα κάνω μια προσπάθεια να βάζω περισσότερη θεματολογία άσχετη με Covid. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα γράφω καθόλου και για Covid.

Ελπίζω, όμως, πως ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς που ξεκίνησα σχετικά με την υπόθεση κορονοϊός έχει λιγάκι αποδώσει: κάποιοι άνθρωποι έχουν αρχίσει να σκέφτονται περισσότερο για το όλο θέμα, και ορισμένοι από αυτούς, που πιθανώς να έχουν μεγαλύτερη επιρροή από εμένα, έχουν βάλει ακόμα πιο πολλούς να σκέφτονται περισσότερο για το θέμα. Και συγχρόνως αυτό φαίνεται να συμβαίνει και από διάφορες άλλες μεριές, από διάφορους άλλους ανθρώπους, που προσπαθούν να παρακινήσουν τον κόσμο να σκέφτεται αντί να δέχεται, να ερευνά αντί να δρα τυφλά βάσει τηλεοπτικών εντολών. Όταν είχα ξεκινήσει να γράφω για την πανδημία, πριν από κάνα χρόνο, ελάχιστοι μιλούσαν.

Αλλά η κατάσταση με την πανδημία – και η υγειονομική και, κυρίως, η πολιτική – είναι απλά ένα τέρας που πρέπει να αντιμετωπίσουμε γιατί δεν μας αφήνει να ζήσουμε. Δεν μπορεί αυτή η αντίσταση κατά της καταπίεσης Covid-19 να αντικαταστήσει τα άλλα πράγματα που μας αρέσουν και για τα οποία ζούμε. Και ούτε έχει αντικαταστήσει τα πράγματα που αρέσουν σ’εμένα προσωπικά και για τα οποία ζω· δεν θα το επέτρεπα στον εαυτό μου. Και θέλω αυτό να είναι κάτι που αντανακλάται σε τούτο το blog. Όπως είχε γράψει, στο περίπου, ο Philip K. Dick: Όταν πολεμάς την Αυτοκρατορία, κινδυνεύεις να γίνεις σαν την Αυτοκρατορία.

Αλλά, επίσης, όταν κάποιοι είχαν ρωτήσει τους Αμερικάνους γιατί είχαν έρθει να πολεμήσουν στον Β’ Παγκόσμιο αντί να καθίσουν στ’αβγά τους στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, εκείνοι είχαν απαντήσει: Γιατί δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε στον κόσμο που θέλουν να φτιάξουν οι Ναζί.

Ε, ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που γράφουμε εναντίον της καταπίεσης Covid-19. Αλλά αυτό δεν είναι, δεν πρέπει να είναι, το μόνο που είμαστε.